Το συγκρότημα των εφηβικών-νεανικών μας χρόνων, οι ΠΥΞ ΛΑΞ, χάρισε ακόμη μια μαγευτική βραδιά στους θαυμαστές του, την προηγούμενη Τρίτη 22 Ιουλίου, στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά! Η συναυλία ήταν φυσικά Sold Out (ποια συναυλία των ΠΥΞ ΛΑΞ δεν είναι άλλωστε;) και το κοινό έσπευσε από νωρίς να τους απολαύσει. Και όλα αυτά με καύσωνα! Ε, και; Άξιζε τον κόπο!

Δεν είναι τυχαίο που για περισσότερα από 30 χρόνια, αυτό το συγκρότημα «μιλά» στις καρδιές των ανθρώπων. Ποιος δεν έχει τραγουδήσει τις «Παλιές Αγάπες», το «Πούλα με», την «Συνουσία μυστική» και ποιος δεν έχει δακρύσει με το «Δεν θα δακρύσω πια για σένα» ή με το «'Επαψες αγάπη να θυμίζεις». Κάθε τραγούδι, ένα διαμάντι. Κάθε στίχος «μιλούσε» κατευθείαν στην καρδιά, αυτό το ζεστό βράδυ του Ιουλίου.

Προσωπικά, τους ακούω από το 1996 και τους έχω δει σε πάρα πολλές συναυλίες αλλά και live, σε όλες τους τις συνθέσεις, από την εποχή του αείμνηστου Μάνου Ξυδούς, μέχρι και σήμερα. Αυτό που παραμένει αναλλοίωτο, όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι οι ΠΥΞ ΛΑΞ καταθέτουν ψυχή, σε κάθε τους εμφάνιση. Και το κοινό, τους ανταμείβει για αυτό. Γεμίζει θέατρα, στάδια, γήπεδα, σε Ελλάδα και εξωτερικό, προκειμένου να τους δει. Για να ζήσει λίγο την μαγεία της μουσικής, συνδυασμένης με ένα στίχο που σε βάζει να σκεφτείς και σου περνά τις αξίες και τα ιδανικά μιας γενιάς που παλεύει  να "αλλάξει" τον κόσμο.

Αυτό που κάνει εντύπωση, είναι ότι στο κοινό που ακολουθεί τους ΠΥΞ ΛΑΞ από τα πρώτα τους βήματα, προστίθενται συνεχώς νέα παιδιά, άνθρωποι που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν γράφτηκαν τα περισσότερά τους τραγούδια. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει την μουσική τους, εκτός από διαχρονική και επίκαιρη. Έτσι, έβλεπες να τραγουδούν το «Μοναξιά μου όλα», τις «Ανόητες αγάπες», το «Ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια», το «Λένε για μένα» και τόσα άλλα, άτομα όλων των ηλικιών. Γι αυτό και ο Φίλιππος Πλιάτσικας αλλά και ο Μπάμπης Στόκας δεν παρέλειπαν να ευχαριστούν διαρκώς το κοινό για την αγάπη του, όλα αυτά τα χρόνια.

Εν κατακλείδι και θέλοντας να κλείσω με την συγκριμένη συναυλία, καθώς μπορώ να μιλάω ατελείωτες ώρες για τους ΠΥΞ ΛΑΞ, να πω ότι ήταν μια "χορταστική" συναυλία 2,5 ωρών που αποζημίωσε και με το παραπάνω το κοινό που την παρακολούθησε, κάτι που φάνηκε και από το παρατεταμένο χειροκρότημα στο τέλος!

Ραντεβού λοιπόν στην επόμενη συναυλία των ΠΥΞ ΛΑΞ, σε κάποιο μέρος της Ελλάδος. Δόξα τω Θεώ, η περιοδεία τους συνεχίζεται και εμείς δεν έχουμε παρά να σπεύσουμε να τους δούμε. Για να θυμηθούμε πώς είναι να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο κόσμο, να παλεύουμε για τις αξίες και τα ιδανικά μας και να ερωτευόμαστε άδολα και αγνά.

Σαν «το πιο λευκό χρώμα» από τις σκέψεις μας!

ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΘΑΤΟΣ