Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της Ιατρικής, είχε υιοθετήσει την Ολιστική Ιατρική, αντιμετωπίζοντας θεραπευτικά τον άνθρωπο ως όλον, δηλαδή ψυχή, σώμα, νου και πνεύμα, μαζί.
Η Ολιστική Ιατρική, μας κάνει να σκεφτόμαστε διαφορετικά, για τον τρόπο που βλέπουμε την ζωή μας, την σχέση με το συναίσθημά μας , την σκέψη μας, την αυτοφροντίδα μας αλλά και την αυτοαγάπη. Ζητά την συμμετοχή των ασθενών, για την γρήγορη ανάρρωσή τους, στην φροντίδα τους από τους ίδιους αλλά και στην αυτοθεραπεία τους.
Βασίζεται στην θεωρία, ότι για να γιατρευτεί πλήρως ένας άνθρωπος, δεν φτάνει μόνο το κατάλληλο φάρμακο, αλλά το να γνωρίζει ο ασθενής, την αιτία του προβλήματός του από την ρίζα. Με άλλα λόγια να ξέρει , τι δημιούργησε την ασθένεια. «Δεν μπορείς να γιατρέψεις όλους τους πονοκέφαλους με ίδιο φάρμακο», υποστήριζε ο Ιπποκράτης. Και αυτό, γιατί δεν έχουν προέλθει όλοι οι πονοκέφαλοι από την ίδια αιτία. Σε κάποιον, μπορεί να φταίει το ξενύχτι, σε άλλον, το γεγονός ότι κάνει συνέχεια πολλές και αρνητικές σκέψεις και σε κάποιον τρίτο, το ότι κρύωσε.
Κάθε άνθρωπος, είναι μία ξεχωριστή ψυχοσωματική οντότητα και οφείλει να αντιμετωπίζεται έτσι. Ένας άνθρωπος, μπορεί να φτάσει στην ίαση, όταν γνωρίσει τον εαυτό του, θελήσει να τον μάθει, αναλάβει την ευθύνη του, και καταλάβει ότι δεν είναι θύμα των περιστάσεων, αλλά μαθητής της ίδιας του της ζωής.
«Τραβάμε» τις καταστάσεις που ζούμε, σωματοποιώντας την ασθένεια, μη κατανοώντας ότι εμείς την «φέραμε», παρούσα στον δρόμο μας, επαναλαμβάνοντας ασυνείδητα, τοξικές συμπεριφορές και μοτίβα, υιοθετώντας βλαβερές πεποιθήσεις, από παιδιά ακόμα, όταν σε κάθε προγραμματισμό που δεχόμαστε από γονείς, δασκάλους, νόμους ,μαθαίνουμε να υπακούμε σε ευνουχιστικά «πιστεύω» ,που κάθε άλλο παρά καλό μας κάνουν.
Ζώντας βάσει της ατομικής-προσωπικής αλήθειας μας, κάνοντας πράξη δηλαδή, αυτό που από την ψυχή μας ακούμε, ελευθερωνόμαστε και ζούμε με γαλήνη και ευτυχία. Πηγή του κακού, είναι σίγουρα το στρες, η στεναχώρια, η εξάρτηση, η κριτική του εαυτού μας, οι τύψεις και οι ενοχές.
Η αγάπη, η συμπόνια, η κατανόηση και η αυτογνωσία, είναι τα πιο δυνατά μας όπλα, σύμμαχοι για την καλή μας υγεία. Ένας ήρεμος νους για παράδειγμα, είναι αποτέλεσμα του να αισθάνεται κάποιος αποδεκτός και ασφαλής. Μα πώς να αισθανθεί έτσι, όταν ψάχνει την αποδοχή και την ασφάλεια, έξω από τον εαυτό του? Πώς να ηρεμήσει ένας άνθρωπος όταν περιμένει και εξαρτάται από το εξωτερικό του περιβάλλον? Είμαστε οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πράξεις μας. Είμαστε τελικά, το αποτέλεσμα των επιλογών μας.
Καλή, χρήσιμη και αποτελεσματική η δυτική ιατρική ,αλλά χωρίς αγάπη από μέσα μας, για μας, χωρίς συγχώρεση και κατανόηση, χωρίς αλλαγή mindset και πεποιθήσεων, γνώση του ποιοι είμαστε πραγματικά, αλλά και του τί ποθούμε, πάντα θα γυρίζει ένας νέος κύκλος ασθένειας να μας περιβάλλει.
Γκούστη Φύλλις
Ολιστική Εναλλακτική Θεραπεύτρια - Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης
