Αλήθεια, τι γνώμη έχετε για τους ανθρώπους που λένε-λένε και τίποτα δεν κάνουν; Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί μένουν στα λόγια; Είναι άραγε τόσο δύσκολο αυτό που θέλουν να κάνουν και διστάζουν; Η μήπως όλα αυτά είναι μια ωραία τακτική για να πουλάς ελπίδα, να τσιμπάει ο άλλος και εσύ να κάνεις τη δουλειά σου. Όσο προλαβαίνεις να την κάνεις βέβαια,  γιατί αργά η γρήγορα όλα φαίνονται.

Ο Τσε Γκεβάρα έλεγε ότι «ο σημαντικότερος τρόπος να πεις κάτι, είναι να το κάνεις». Τότε και μόνο αποδεικνύεις ότι αυτό που σκεφτόσουν είχες την πρόθεση να το υλοποιήσεις. Αλλιώς είσαι τύπος του «πολύ μπλα-μπλα και ουσία τίποτα». Δεν έχεις κύρος. Μετά από λίγο καιρό πέφτει η μάσκα που είχες πολύ ωραία τοποθετήσει γύρω από το πρόσωπο σου και αποκαλύπτεσαι. 

Πολλές φορές τα ’’θα’’ χωρίς ουσία δείχνουν ανωριμότητα. Άλλες φορές φόβο. Το τελευταίο αντιμετωπίζεται. Αν φοβάσαι να κάνεις κάτι και το αναβάλλεις μπορείς να το διαχειριστείς (με λίγη προσπάθεια) και τελικά να το αντιμετωπίσεις. Το θέμα είναι να μην θέλεις να το κάνεις και να λες ψέματα συνειδητά (ακόμη και στον εαυτό σου). Τότε γίνεσαι ο, πολύ ταιριαστός με την περίπτωση, χαρακτήρας του Μολιέρου, ΄΄Ταρτούφος΄΄ ( δηλαδή υποκριτής).

Μην παρασύρεστε λοιπόν από τα λόγια, όσο μεγάλα και αν είναι. Δεν πάνε πάντα πακέτο με τις  πράξεις. Δεν ήταν λάθος αυτό που έλεγαν οι παλιοί ότι «όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι».Εκτός βέβαια και αν σου αρέσει να ακούς όμορφα λόγια και να παραμυθιάζεσαι. Τότε πάω πάσο. Ο καθείς με τις επιλογές του.

Να θυμάσαι ότι από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει μεγάλη διαφορά. Συνήθως είναι μια αλήθεια δρόμος... 

Εσύ, τι προτιμάς;