Ο Μαχάτμα Γκάντι είχε πει κάτι πολύ όμορφο: «την ημέρα που η δύναμη της αγάπης υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, η ειρήνη θα επικρατήσει σε αυτό τον κόσμο». Αν γυρίσουμε και κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε ανθρώπους να κάνουν τα πάντα για την δύναμη, την εξουσία και τα αξιώματα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους πολιτικούς. Η δύναμη ελκύει τους ανθρώπους, τόσο πολύ, που κάνουν τα πάντα στο βωμό της. Πουλάνε ακόμη και την ίδια τους την ψυχή. Αντίθετα πόσοι, που "μάχονται" για την αγάπη ή που την βάζουν πάνω από όλα, δεν κατηγορήθηκαν ως τρελοί, ευαίσθητοι, ρομαντικοί ή ξεπερασμένοι; Σου λένε: «ποια αγάπη και βλακείες; Αυτό που μετρά είναι ποιος έχει την δύναμη». Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε, ωστόσο. Άνθρωποι δυστυχισμένοι, έξαρση της βίας, πόλεμοι κτλ.
Για φαντάσου όμως, μια φορά, να άλλαζαν τα δεδομένα και να επικρατούσε η δύναμη της αγάπης. Φαντάζει ουτοπικό (και ίσως να είναι) αλλά ας το κάνουμε λίγο εικόνα. Μια κοινωνία που να αγαπούσε ο ένας τον άλλον και να νοιαζόταν πραγματικά, είναι σίγουρα πιο υγιής από μια κοινωνία που ο ένας κοίτα πώς θα βάλει "τρικλοποδιά" στον άλλο, για να ανέβει αυτός λίγο πιο ψηλά. Ας αφήσουμε λίγο στην άκρη τον "ωχαδερφισμό" και την λογική του δικού μας "βολέματος" και ας δούμε και λίγο πιο έξω από τον εαυτό μας.
Ευτυχώς δεν έχουν χαθεί, ακόμη, τα πάντα. Υπάρχουν άνθρωποι, εκεί έξω, που σκέφτονται διαφορετικά και με γνώμονα το κοινό καλό. Απλά, είναι απελπιστικά λίγοι. Υπάρχουν επίσης άλλοι που θέλουν να τους μοιάσουν αλλά, σκεπτόμενοι "ρεαλιστικά", κάθονται "στα αυγά τους", λέγοντας: «μα εγώ θα αλλάξω την κοινωνία; Αυτή δεν αλλάζει με τίποτα».
Ας βάλουμε λίγο την αγάπη στην ζωή μας. Την αγάπη για τον συνάνθρωπο (πέραν των δικών μας ανθρώπων). Είναι λυτρωτικό, και ταυτόχρονα ελπιδοφόρο, να νοιάζεσαι, απλά πολλοί δεν ξέρουν πώς και γιατί να νοιαστούν.
Ας τους δώσουμε το "γιατί" αλλά και τον "τρόπο", για αρχή, και ας είμαστε βέβαιοι ότι το παράδειγμα μας θα το ακολουθήσουν και άλλοι.
Έτσι θα έρθει και η στιγμή που η καλοσύνη θα πάψει να θεωρείται ουτοπία.
Οψόμεθα!
ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΘΑΤΟΣ
