Πιτσιρικάς εγώ, θαύμαζα την στολή του τερματοφύλακα. Επιγονατίδες, προστατευτικά αγκώνων, ειδικό σορτσάκι, και άλλα εντυπωσιακά στολίσματα. Ποιος θα μπορούσε να βάλει γκολ σε τερματοφύλακα με τέτοια φανταχτερή φορεσιά!
Πρώτος αγώνας με το Λουτροχώρι. Είχαμε πάει στο γήπεδο με τον αέρα του νικητή. Μικρό χωριό, μια μπουκιά θα τους κάναμε! Τους αψηφήσαμε! Οι φανέλες δεν ίδρωσαν. Δεν αλλάξαμε μπαλιές. Η στολή του τερματοφύλακα λες και ήταν άδεια, χωρίς περιεχόμενο. Χάσαμε με σκορ 3-1.
Πήγα στο σπίτι με δάκρυα στα μάτια. Όλα μου έφταιγαν. Γέλαγε συμπονετικά η μάνα μου που με έβλεπε σε κείνο το χάλι. "Παιδί μ' πώς κάνεις έτσι, ένα παιχνίδι ήταν...". Δεν καταλάβαινα τίποτα!!! Τα έβαλα μαζί της. Καταγόταν βλέπεις και από το Λουτροχώρι... Περνώντας κάποια ξαδέρφια μπροστά από το σπίτι, της φώναξαν στα ποντιακά : "Κοκόνα, εντόκαμ το χωρίον εσούν", (Κοκόνα χτυπήσαμε το χωριό σας)...
Με λυπόμουν αφάνταστα! Σας το είπα, δεν μπορούσα να διαχειριστώ την ήττα! Από τότε πάντως διατηρώ ένα συναισθηματικό απόθεμα οίκτου για τους ηττημένους. Όταν μάλιστα ο νικητής γίνεται υπερόπτης, είρων και αλαζών, ακόμη και αν αρχικά τον υποστήριζα, με βρίσκει απέναντί του.
Δεν θέλω εκδικητικό και προσβλητικό τον νικητή. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν γενναιόψυχοι!!!
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΒΟΥΝΑΣ
Πνευμονολόγος


