Το γνωστό σε πολλούς ρητό: «όταν δεν μιλάει το σώμα, μιλάει το στόμα», μας οδηγεί στο να καταλάβουμε, το πόσο πολύ σημαντικό είναι να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, όχι μόνο στην ώρα που πρέπει αλλά και στο σωστό άτομο. Καμιά φορά, λέμε, το είπα στην φιλενάδα- φίλο μου και νομίζουμε ότι αρκεί. Δεν αρκεί όμως. Για να μας δικαιώσει ο εαυτός μας, και να μας ελευθερώσει από το «κράτημα», που ονομάζουμε πόνο, χρειάζεται να φανούμε θαρραλέοι και να επικοινωνήσουμε την αλήθεια μας, στο άτομο που μας δημιούργησε το πρόβλημα.
Σίγουρα, το σώμα μας, έχει τον δικό του τρόπο να μας στέλνει μηνύματα και ο δικός μας ρόλος, είναι να μάθουμε να τα αποκρυπτογραφούμε, να συμφιλιωνόμαστε με την «μυστική» του γλώσσα, για να λύνουμε κάθε πιθανό «κόμπο», μαθαίνοντας παράλληλα όλο και βαθύτερα τον εαυτό μας.
Γιατί ,αλήθεια, φτάνουμε στο σημείο να πονάμε; Έχουμε ποτέ σκεφτεί; Η ψυχοσωματική αιτία, που κρύβεται πίσω από τον πόνο, είναι η εξής: Η ψυχή μας, στέλνει μήνυμα πόνου όταν έχει έρθει η ώρα να αλλάξει κάτι στην ζωή μας και εμείς, είτε από εγωισμό, είτε από άρνηση να χαλάσουμε την βολή μας, ίσως ακόμα και επειδή δεν έχουμε καταλάβει ότι επιβάλλεται αλλαγή σε αυτό που ζούμε, (να μην είμαστε δηλαδή συνειδητοί) , δεν αλλάζουμε τίποτα.
Ένας άλλος ψυχοσωματικός λόγος για πόνο, είναι οι, πολύ βαθιά, αρνητικά ριζωμένες πεποιθήσεις μας, τα άσχημα λόγια δηλαδή που ασυνείδητα λέμε στον εαυτό μας. Λόγια όπως, «σιγά μην τα καταφέρω εγώ» ή «είμαι άχρηστος» και φυσικά το να έχουμε ενοχές ή και αμφιβολίες για μας.
Εδώ, καλείσαι λοιπόν, να αλλάξεις. Να μεταμορφωθείς στον νέο εαυτό σου, που περιμένει να πάρει «σάρκα και οστά». Να εξελιχθείς. Να αφήσεις την αντίσταση του νου, που θέλει, για την προστασία σου, να σε κρατήσει στα παλιά-γνώριμα (και φυσικά βολικά) ¨λημέρια¨, στα οποία όμως δεν υπάρχει καμία πρόοδος.
Επιβάλλεται λοιπόν, να πιστεύουμε σε εμάς, να μαθαίνουμε την αξία μας, να ψάχνουμε την αυτονομία και την ανεξαρτησία μας , εξαρτώμενοι από κανέναν άλλο πέρα από μας και ζώντας στο παρόν, για μας και όχι για τους άλλους. Το να μαθαίνουμε ποιοι είμαστε και τί αξίζουμε για μας, για να προχωρήσουμε και να εξελιχθούμε και όχι για να μας δουν οι απέναντι. Αυτά, θα φέρουν την κατάλληλη ισορροπία – αρμονία στην ψυχή μας και εκείνη με την σειρά της, θα δώσει το ήρεμο μήνυμα στο σώμα, ότι όλα βαίνουν καλώς.
Μαθαίνω λοιπόν, μέσα από την εξέλιξη της πορείας μου, ποιος-α είμαι, ποιες είναι οι αξίες μου, ποια τα πιστεύω μου, μαθαίνω να ακούω την διαίσθησή μου. Μαθαίνω να ζω αυθεντικά και όχι απλά να επιβιώνω. Μαθαίνω να γίνομαι όλο και πιο πολύ «εγώ», χωρίς υπεκφυγές και δικαιολογίες. Μαθαίνω να με αγαπώ, να με αγκαλιάζω, να με δέχομαι , να με αποδέχομαι.
Την επόμενη φορά, που θα νιώσεις κάποιον μικρό πόνο, πριν τον αμελήσεις, ή πριν τρέξεις να πάρεις ένα χάπι για να σου περάσει, αφουγκράσου τον. Έχει κάτι να σου πει. Παρατήρησέ τον. Σε ποιο σημείο είναι; Πόσο διαρκεί; Δοκίμασε να σου μιλήσεις με αγάπη και συμπόνια. Να νιώσεις αγάπη να σε πλημμυρίζει. Και παρατήρησε πάλι, τί αλλάζει.
Η μεγαλύτερη μεταμόρφωση και αλλαγή, θα έρθει, όταν βάλεις τα παραπάνω στην καθημερινότητά σου. Όταν αλλάξεις τρόπο ανταπόκρισης προς την ζωή. Όταν αλλάξεις τρόπο ανταπόκρισης στον εαυτό σου.
Όταν, με άλλα λόγια, το μέσα σου ομορφύνει τόσο ,που το σώμα σου δεν θα έχει , παρά να ακολουθήσει!
ΓΚΟΥΣΤΗ ΦΥΛΛΙΣ
Ολιστική Εναλλακτική Θεραπεύτρια-Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης
