Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευθύνη σ’ έναν άνθρωπο, από τη μέριμνα διαχείρισης και προάσπισης της υγείας άλλων ανθρώπων. Ειδικά μάλιστα όταν προσέρχονται σ’ αυτόν με προβλήματα υγείας και προσδοκούν ίαση ή έστω καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσής τους. Αναφερόμαστε φυσικά στα επαγγέλματα–λειτουργήματα που αφορούν στην υγεία.

Το «κόψε τη σαβουροφαγία» δεν είναι τόσο απλό! Είναι δυστυχώς πολυδαίδαλο, με γενετικές–επιγενετικές καταβολές (όσα δηλαδή «κληρονομήσαμε» από τους γονείς μας και όσα όταν ήμασταν στη κοιλιά της μητέρας μας), που «ανθίζουν» από την πολυφαγία και τη κακή διαβίωση, καταλήγοντας στα μεταβολικά νοσήματα (διαβητο-παχυσαρκία, δυσλιπιδαιμίες, λιπώδες ήπαρ κλπ), με βασικό συντονιστή–μαέστρο τον υποθάλαμο του εγκεφάλου μας. Αυτός δέχεται τα μηνύματα του πεπτικού και των άλλων συστημάτων μας και με τις ορμόνες του, επεμβαίνει στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα αυξάνοντας ή μειώνοντας τις εκκρίσεις άλλων αδένων ή οργάνων, επηρεάζοντας κομβικά και την όρεξη.

Ο δικός μας τομέας που αφορά στην ανθρώπινη διατροφή, μπορεί να φαντάζει απλός στον περισσότερο κόσμο, είναι ωστόσο κομβικός και πιστεύουμε πως αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πρόληψης, της Ιπποκράτιας και Ολιστικής Ιατρικής και μπορεί να μας οδηγήσει στην Ευζωική-Υγιεινή Διαβίωση. Αυτή με τη σειρά της οδηγεί σε έναν υγιή άνθρωπο, με ευζωία και μακροζωία, γεγονός που αποτελεί βασικό πυλώνα αυτοπραγμάτωσης κι ευτυχίας, τα οποία δημιουργούν ευρύτερη κοινωνική ευημερία και πολιτισμό.

Άρα λοιπόν δεν είναι υπερβολική η διδαχή του Ιπποκράτη: «Να ενεργούμε έτσι ώστε, οι τροφές να είναι το φάρμακό μας κι όχι τα φάρμακα η τροφή μας!».

Ας το έχουμε υπόψη μας!


ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΛΙΜΙΓΚΑΚΗΣ
Διαιτολόγος